Σκοπός της ζωής

Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα 

από το να αφιερωθεί κανείς

σταθερά και απόλυτα σε ένα και μόνο σκοπό,

 τον οποίο να φωτίζουν ευγενή ελατήρια. 

Ένας τέτοιος αγώνας ανυψώνει 

και εξιδανικεύει τον άνθρωπο

 και εξασφαλίζει επιτυχία στη ζωή

                                                                                                                                      Βολταίρος           

 Έχουμε ανακαλύψει

τον αληθινό σκοπό της ζωής μας ;

Έχουμε ποτέ σκεφτεί ποιος είναι

ο αληθινός προορισμός μας στον κόσμο;

Είναι κάτι που είμαι τυχερός που έχω

ή κάτι που πρέπει να ανακαλύψω τώρα; 

Στην πραγματικότητα ο «σκοπός ζωής»

δεν είναι τίποτα περισσότερο από

μια δέσμευση και θέληση να ζήσουμε

με έναν ορισμένο τρόπο

και να επιτύχουμε συγκεκριμένους στόχους.

Τα οφέλη μιας ζωής με νόημα ή σκοπό μπορεί να είναι :

Μεγαλύτερη συγκέντρωση 

στις καθημερινές δραστηριότητές μας. 

Αυξημένη πειθαρχία για την επίτευξη των στόχων μας. 

Νιώθουμε ότι έχουμε τον έλεγχο της ζωής μας. 

Επίγνωση των ενεργειών μας.

Ενέργεια και ζωντάνια. 

 Ισορροπία και αρμονία.

Επικεντρώσου στο στόχο σου. 

Οι ηλιαχτίδες καίνε μόνο αν εστιαστούν

Μπελ Αλεξάντερ Γκράχαμ

 Ένας τρόπος για να μπορέσουμε να υλοποιήσουμε 

το σκοπό μας είναι να φανταστούμε

 ότι ετοιμαζόμαστε για ένα ταξίδι.

Ο σκοπός της ζωή μας είναι σαν ένα ταξίδι. 

Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε εμείς

 είναι να τον τροφοδοτούμε

ώστε να παραμείνει ζωντανός στην καρδιά μας,

 στο μυαλό μας

 και στην ίδια μας τη ζωή!

 Τα σχέδιά μας αποτυγχάνουν,

 επειδή δεν έχουν στόχο.

 Για τον ναυτικό που δε γνωρίζει 

προς τα πού να πλεύσει,

 δεν υπάρχει ούριος άνεμος  

    Σενέκας

  Μέσω της συνέχειας σκοπών διαμορφώνεται 

στον άνθρωπο ένα νέο όργανο.

 Αλλά είναι αναγκαίο αυτό το όργανο

 να υπάρχει δυναμικά και να είναι ικανό να αναπτυχθεί.

-  Τι όργανο είναι αυτό;

-  Τώρα δεν θα το καταλάβαινες,

 γιατί είσαι πεπεισμένος, ότι ήδη το έχεις. 

Όλος ο κόσμος είναι πεπεισμένος γι’ αυτό, 

όπως είναι πεπεισμένος για την συνέχεια των σκοπών του.

 Θα σου πω μονάχα, ότι σχηματίζεται

κατά ένα τρόπο και όχι κατά δύο: 

Υποφέροντας θεληματικά και προσπαθώντας

 να ακολουθήσεις τη φωνή της συνείδησης.    

Το πέταγμα του Φτερωττού Φιδιού. Αρμάντο Κοσανί.

                                                         

                                                                                                                                                    

Ο φόβος,

-Δάσκαλε, το φόβο πώς να τον νικήσω;

-Καταρχάς παιδί μου, δεν τον πολεμάς!

Ότι πολεμάς, σε αυτό συγκεντρώνεσαι

και τότε αυτό θεριεύει.

Ο φόβος, είναι αποτέλεσμα.

Κοιτάς λοιπόν να βρεις τις σπηλιές

από τις οποίες προέρχεται, εκεί όπου γεννήθηκε.

Και σου λέω ότι, ο φόβος γεννιέται

 σε χρόνους που δεν τους ζεις, 

σε τόπους όπου ποτέ δεν έχεις πάει.

Ο εχθρός είναι ο φόβος. Πιστεύουμε ότι είναι το μίσος?

 Αλλά είναι πραγματικά φόβος. "

Μένει, ζει και μεγαλώνει μέσα στη φαντασία σου,

αναπτύσσεται από το παρελθόν σου,

και στοιχειώνει το μέλλον σου. Αλλά ποτέ το παρόν σου!

Ποτέ σου δεν φοβάσαι αυτή τη στιγμή, για αυτή τη στιγμή!

Φοβάσαι για κάτι που είναι να συμβεί, για κάτι που 

στο μέλλον δεν θα μπορέσεις να ανταποκριθείς.

Έστω και αν αυτό το μέλλον

είναι μερικά δευτερόλεπτα αργότερα.

Μέλλον είναι! Και φοβάσαι γι αυτό,

γιατί έτσι εκπαιδεύτηκες να φοβάσαι στο παρελθόν σου.

Έτσι, έχεις μια χρονική στιγμή που ζεις τώρα,

στην οποία σύμφωνα με τις εικόνες

και τα συναισθήματα του παρελθόντος,έμαθες

 να φοβάσαι την προσμονή του μέλλοντος!

Βρες μου ένα μωρό που να φοβάται!

Δεν έχει ακόμα εκπαιδευτεί

ώστε να μετατρέπει την εικόνα

και το συναίσθημα σε φόβο!

Σε αυτό να πατήσεις γερά!

Νέλσον Μαντέλα

Μπορείς να είσαι κύριος της στιγμής σου.

Και αυτή τη στιγμή σου, επειδή είναι δική σου,

μπορείς να τη γεμίσεις με αγάπη για τον εαυτό σου.

Επέλεξε την αυτοπεποίθηση, τον αυτοσεβασμό,

την αυτοεκτίμηση και την αξιοπρέπεια

που θα σε οδηγήσουν στην αγάπη σου,

και το αυγό του εκκολαπτόμενου φόβου

θα μείνει για πάντα αγέννητο στη σπηλιά.

Έτσι πόλεμος δεν υπάρχει!

 Η επόμενη στιγμή, θα συμβεί.

Αλλά εσύ έχεις επιλέξει το πώς θα την αντιμετωπίσεις!

Σιντάρτα

Το Σιντάρτα είναι ένα από τα βασικά μυθιστορηματικά τεκμήρια

 της σύγχρονης εποχής. Καταγραφή της πορείας 

ενός ανθρώπου που ψάχνει να βρει τον εαυτό του

 και τη βαθύτερη αλήθεια της ζωής,

 γραμμένη με βιβλική σχεδόν απλότητα και ομορφιά,

 που καταλήγει σ’ έναν παθιασμένο ύμνο της ατομικότητας

 και της πνευματικής ανεξαρτησίας

Είναι αμφίβολο αν υπάρχει στη σύγχρονη λογοτεχνία 

άλλο βιβλίο τόσο αποκαλυπτικό, τόσο πολύτιμο

 για τους νέους του καιρού μας… για όσους θέλουν να είναι νέοι.

Ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο:

«…Ο Γκοβίντα είπε: “Αγαπάς πάντα την ειρωνεία, μου φαίνεται, Σιντάρτα. 

Σε πιστεύω και ξέρω πως δεν ακολούθησες κανένα δάσκαλο.

 Αλλά δεν έχεις ανακαλύψει εσύ ο ίδιος, αν όχι μια διδαχή, μερικές γνώσεις, 

μερικές εμπειρίες, που σου ανήκουν και σε βοηθούν να ζεις;

 Αν ήθελες να μου πεις κάτι γι’ αυτές, θα μου ‘δινες μεγάλη χαρά”.

Ο Σιντάτρα είπε: “Ναι, είχα σκέψεις και βιώματα που και που. 

Ένιωσα κάποτε, για μια ώρα ή μια μέρα, τη γνώση μέσα μου 

όπως νιώθει κανείς τη ζωή μέσα στην καρδιά του. Ήταν μερικές σκέψεις,

 μα μου είναι δύσκολο να τις μοιραστώ μαζί σου. Δες Γκοβίντα μου,

 αυτή είναι μια από τις σκέψεις που ανακάλυψα: η σοφία δεν μεταδίδεται. 

Η σοφία που προσπαθεί να μεταδώσει ο σοφός ηχεί πάντα σαν τρέλα”.

“Αστειεύεσαι;” ρώτησε ο Γκοβίντα.

“Δεν αστειεύομαι. Λέω αυτό που ανακάλυψα.

Μπορεί να μεταδώσει κανείς τη γνώση, αλλά όχι τη σοφία. 

Τη σοφία μπορεί κανείς να τη βρει, μπορεί να τη ζήσει,

 μπορεί να ενισχυθεί απ’ αυτήν, να κάνει μ’ αυτή θαύματα,

 αλλά δεν μπορεί να την πει και να τη διδάξει. 

Αυτό ήταν που υποψιαζόμουνα καμιά φορά όταν ήμουν νέος, 

αυτό ήταν που με τράβηξε μακριά από τους δασκάλους. 

Έχω ανακαλύψει μια σκέψη, Γκοβίντα, που θα σου φανεί πάλι

 σαν αστείο ή σαν τρέλα, αλλά είναι η καλύτερή μου σκέψη.

 Άκουσε τη: το αντίθετο κάθε αλήθειας είναι εξίσου αληθινό!

 Δηλαδή: μια αλήθεια που μπορεί να διατυπωθεί και περιβληθεί με λόγια

 είναι πάντα μονόπλευρη. Μονόπλευρα είνα όλα όσα μπορεί κανείς να συλλογιστεί με σκέψεις και να πει με λέξεις, όλα μονόπλευρα, 

μισά όλα, αποκομμένα από την ολότητα, από τον κύκλο, από την ενότητα.

 Όταν ο Φωτισμένος Βούδας μιλούσε διδάσκοντας για τον κόσμο,

 ήταν αναγκασμένος να τον διαιρέσει σε σανσάρα και Νιρβάνα,

 σε πλάνη και αλήθεια, σε οδύνη και σε λύτρωση. 

Δεν μπορεί κανείς να κάνει αλλιώς, 

δεν υπάρχει άλλος δρόμος γι’ αυτόν που θέλει να διδάξει.

 Ο κόσμος όμως, όσα συμβαίνουν γύρω μας 

και μέσα μας, δεν είναι ποτέ μονόπλευρος. 

Ποτέ ένας άνθρωπος ή μια πράξη δεν είναι μόνο σανσάρα

 ή μόνο Νιρβάνα,ποτέ δεν είναι ένας άνθρωπος 

ολότελα άγιος ή εντελώς αμαρτωλός.

 Κι αν φαίνεται έτσι, είναι γιατί είμαστε υποταγμένοι στην πλάνη 

πως ο χρόνος είναι κάτι πραγματικό. 

Ο χρόνος δεν είναι πραγματικός, Γκοβίντα,

 το διδάχτηκα πολλές φορές αυτό. 

Κι αν ο χρόνος δεν είναι πραγματικός,

 τότε είναι πλάνη και η διαχωριστική γραμμή που φαίνεται

 πως υπάρχει ανάμεσα στον κόσμο και την αιωνιότητα, 

ανάμεσα στην οδύνη και τη μακαριότητα,

 ανάμεσα στο καλό και το κακό”.

Έρμαν Έσσε 

¨Σιντάρτα¨, εκδόσεις Καστανιώτη

Μόνο το Τώρα υπάρχει,

Ένας Ιάπωνας πολεμιστής αιχμαλωτίστηκε

 από τους εχθρούς και φυλακίστηκε. 

Εκείνη τη νύχτα, δε μπορούσε να κοιμηθεί,

 φοβούμενος ότι την επόμενη μέρα θα τον ανακρίνουν, 

θα τον βασανίσουν και τελικά τον εκτελέσουν.

Εκείνη, όμως, τη στιγμή θυμήθηκε

 τα λόγιατου δασκάλου του στο Ζεν

 «Το αύριο δεν είναι πραγματικό. 

Είναι μια ψευδαίσθηση. 

Η μόνη πραγματικότητα είναι το τώρα».

Θυμούμενος αυτά τα λόγια, γαλήνεψε και κοιμήθηκε.

Το Παρόν

 Ο κινέζος φιλόσοφος, Λάο τσε είπε:

          «Όταν είσαι θλιμμένος

                  ζεις στο παρελθόν                                                              

                          Όταν είσαι αγχωμένος

                                          ζεις στο μέλλον

                                             Όταν είσαι γαλήνιος

                                                         ζεις στο παρόν.»

Εξισορροπώντας την ενέργεια

Είμαστε όλοι συνδεδεμένοι

σ” ένα συλλογικό επίπεδο συνειδητότητας

 γι” αυτό η ενεργειακή συχνότητα ( σκέψεις, συναισθήματα )

 καθενός από μας επηρεάζει όλους μας.

Αντίθετα εκείνοι που λειτουργούν σε κατώτερα επίπεδα,

η επίδρασή τους είναι αποδυναμωτική.

Ας δούμε ποια είναι η διαφορά μεταξύ των δυο:

Εκείνοι που λειτουργούν μέσα από χαμηλότερες δονήσεις

 δεν μπορούν να διακρίνουν την αλήθεια από το ψέμα.

Μπορούν εύκολα να παρασυρθούν σαν τα πρόβατα,

σε μια μαζική νοοτροπία βασισμένη σε ασήμαντες λεπτομέρειες,

 όπως ο συγκεκριμένος τόπος που γεννήθηκαν,

 τα όσα πίστευαν οι γονείς και οι πρόγονοί τους,

το σχήμα των ματιών τους, το χρώμα τους

 και πάρα πολλούς άλλους παράγοντες.

Λειτουργούν μέσα από το θυμό, το φόβο,

τη λύπη, την απάθεια, την ενοχή, την ντροπή, το μίσος,

 την κριτική και γενικότερα τα αρνητικά συναισθήματα.

 Αποτελούν το 87% της ανθρωπότητας!  

Εκείνοι που κινούνται σε ανώτερα ενεργειακά επίπεδα

 λειτουργούν με αγάπη, καλοσύνη, αρμονία,

δε βιώνουν συναισθήματα αντίφασης και διαχωρισμού ,

σέβονται κάθε μορφή ζωής, δεν αντιστέκονται,

είναι σε επαφή με το βαθύτερο εαυτό τους

και έτσι διατηρούν πάντα την εσωτερική τους ισορροπία και γαλήνη

ανεξάρτητα από τις συνθήκες που επικρατούν γύρω τους.

Αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι, αποτέλεσαν και αποτελούν,

το αντίβαρο για την αρνητική επιρροή των ανθρώπων κατώτερης ενέργειας. 

Αυτό δε συμβαίνει σε αντιστοιχία ένα-προς-ένα

, από τη στιγμή που το 87% της ανθρωπότητας

κινείται στις κατώτερες αποδυναμωτικές συχνότητες.

    

Ας δούμε λοιπόν πως αντισταθμίζονται οι κατώτερες συχνότητες:

.Ένα άτομο που ζει και δονείται στην ενέργεια της αισιοδοξίας

 και της προθυμίας να μην κρίνει τους άλλους

, θα εξισορροπήσει την αρνητική ενέργεια 90.000 ατόμων

που κινούνται στα κατώτερα , αποδυναμωτικά επίπεδα!

. Ένα άτομο που ζει και δονείται στην ενέργεια της καθαρής αγάπης

 και του σεβασμού για κάθε είδος ζωής

θα εξισορροπήσει την αρνητική ενέργεια 750.000

ατόμων που κινούνται στα κατώτερα, αποδυναμωτικά επίπεδα.

. Ένα άτομο που ζει και δονείται στην ενέργεια της φώτισης,

της ευδαιμονίας και της άπειρης ειρήνης,

θα εξισορροπήσει την αρνητική ενέργεια 10 εκατομμυρίων ανθρώπων.

. Ένα άτομο που ζει και δονείται στην ενέργεια της χάρης,

 του καθαρού πνεύματος που υπερβαίνει το σώμα,

σε ένα κόσμο που δεν υπάρχει δυαδικότητα

ή όπου υπάρχει απόλυτη ενότητα,

θα εξισορροπήσει την αρνητική ενέργεια 70 εκατομμυρίων ανθρώπων

 που κινούνται στα κατώτερα, αποδυναμωτικά επίπεδα 

 

Η αρνητική ενέργεια ολόκληρου του ανθρώπινου πληθυσμού

 θα οδηγούσε σε αυτοκαταστροφή, αν δεν υπήρχε

 η εξισορροπητική επίδραση αυτών των ανώτερων ενεργειακών πεδίων!!

Είναι φανερό λοιπόν το πόσο ζωτικής σημασίας

είναι να ανακαλύψουμε τρόπους με τους οποίους θα ενισχυθεί

 η ανθρώπινη συνειδητότητα, έχοντας επίγνωση της σημασίας

της ανύψωσης της συχνότητας των δικών μας δονήσεων.

Ανυψώνοντας τη συχνότητα των δονήσεών μας έστω και λίγο,

 κάνοντας τακτικά πράξεις αγάπης και καλοσύνης,

αρνούμενοι να κρίνουμε τις επιλογές των άλλων,,

μπορούμε ν” αποτελέσουμε αντίβαρο για 90.000 ανθρώπους

που ζουν στον πλανήτη και κινούνται στα κατώτερης ενέργειας

επίπεδα της ντροπής, του θυμού και του φόβου.

«Όσο βαθύτερη είναι η αυτοπραγμάτωση ενός ανθρώπου,

 τόσο περισσότερο επηρεάζει ολόκληρο το σύμπαν

 με τις λεπτές πνευματικές του δονήσεις,

και τόσο λιγότερο επηρεάζεται ο ίδιος

 από τη φαινομενική ροή των πραγμάτων».

Πηγή: vickytoxotis.blogspot.com